Pierwiastki życia i ich rola w organizmie cz. 2

Cynk – pierwiastek urody i męskości

Większość procesów życiowych zachodzących w ludzkim ciele jest związana z cynkiem (Zn). Cynk ma decydujące znaczenie dla prawidłowego rozwoju płodu. Warunkuje produkcję i wydzielanie testosteronu, podwyższa libido, ma pozytywny wpływ na jakość spermy i ruchliwość plemników.

Uczestniczy w przemianie melatoniny, przez co ma wpływ na jakość snu i odpoczynku. Od cynku zależy tez sprawne działanie tarczycy, odgrywa ważną rolę przy magazynowaniu i wyrzucaniu insuliny.

Cynk chroni nas także przed zachorowaniem na cukrzycę typu 2, oddala ryzyko Alzheimera, wspomaga gojenie się ran oraz walkę z żylakami i wrzodami.

Czym grozi niedobór cynku?

Niedobór cynku u dzieci i niemowląt płci męskiej może skutkować upośledzeniem rozwoju organów rozrodczych. Niedostatek cynku u dzieci, niezależnie od płci, powoduje też takie objawy jak: łysienie, zmiany skórne, brak łaknienia czy częste biegunki. U dorosłych niedobór cynku może powodować problemy ze skórą, włosami, paznokciami, odpornością.

Pogarsza się nasze samopoczucie, spada nasze libido, pojawia się problem z powonieniem i smakiem.

W praktyce bardzo ciężko doprowadzić do przedawkowania cynku. Jeżeli już do tego dojdzie, to mogą pojawić się wymioty, a na dalszym etapie problemy z przyswajaniem żelaza i miedzi.

Bogate źródło cynku to

• mięso,
• podroby,
• warzywa strączkowe,
• kasza gryczana,
• ziarna zbóż,
• jajka,
• orzechy i sery podpuszczkowe,
• a także owoce morza, w szczególności ostrygi.

Większość procesów życiowych zachodzących w ludzkim ciele jest związana z cynkiem. .

Fosfor – dlaczego jest tak istotny dla naszego zdrowia?

Dzięki niemu możemy mieć mocne zęby, a kości i stawy funkcjonują bez zarzutu. Fosfor (P), wraz z wapniem, odpowiada za utrzymanie w dobrym stanie układu kostnego.

Ryzyko niedobory fosforu rzadko nam grozi.

Jeżeli już do niego doprowadzimy, to możemy odczuwać bóle kości, które to przy okazji są bardziej podatne na złamania, ponieważ obniża się ich gęstość. Wzrasta zagrożenie osteoporozą. Organizm ulega osłabieniu, ponieważ jest niedotleniony, pojawiają się bóle i przykurcze mięśni, a nierzadko również drgawki.

Inne objawy to wymioty, biegunki i brak apetytu.

Z kolei przedawkowanie fosforu powoduje wypłukanie wapnia z organizmu, a co za tym idzie zwiększenie ryzyka chorób kości, na przykład osteopenii (zmniejszenie gęstości mineralnej kości), która jest wstępem do osteoporozy. Zbyt duże stężenie fosforu prowadzi do jego odkładania się w drogach moczowych, naczyniach krwionośnych oraz w mięśniu sercowym.

Fosfor znajdziemy w otrębach i płatkach owsianych, w nasionach sezamu, dyni, słonecznika, orzechach, migdałach, kiełkach, roślinach zielonych, warzywach strączkowych, marchwi, kapuście, kukurydzy i rzeżusze, w produktach mlecznych, rybach, tranie i żółtkach jaj.

Fosfor znajduje się nawet w napojach gazowanych, wykorzystany jako regulator kwasowości (kwas fosforowy).

Siarka w ustroju – dlaczego jest tak istotna?

Siarka (S) jest makroelementem zawierającym się w każdej komórce organizmu. Nie bez znaczenia jest jej wpływ na pracę układu krwionośnego oraz nerwowego, a także na detoksykację organizmu i poprawę wyglądu.

Siarka jest budulcem tkanki łącznej i zapewnia stawom elastyczność. Dzięki działaniu przeciwzapalnemu, wykorzystuje się ją w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów, dny moczanowej czy rwy kulszowej.

Wzmacnia także odporność organizmu poprzez zwiększenie produkcji przeciwciał. Siarka pomaga także walczyć z łuszczycą, egzemami czy atopowym zapaleniem skóry. Widocznie odmładza skórę, wzmacniając jej elastyczność i jędrność. Niedobory siarki są bardzo dostrzegalne w wyglądzie zewnętrznym.

Brak tego pierwiastka sprawia, że skóra szarzeje i wydaje się mało promienna, włosy zaczynają wypadać i tracić blask, a przy tym sztywnieją, paznokcie stają się bardzo łamliwe i podatne na ubytki. Dodatkowo, widoczna jest ciemna otoczka, która pojawia się na tęczówce oka.

Niedobór siarki może mieć też poważniejsze konsekwencje – powoduje zmniejszenie wchłaniania wapnia, magnezu, sodu czy żelaza. Procesy detoksykacyjne zwalniają tempo, a my czujemy się ospali, nerwowi i możemy odczuwać nieuzasadniony niepokój.

Najwięcej siarki zawiera

• nabiał,
• jaja,
• mięso,
• ryby,
• podroby,
• cebula,
• czosnek,
• brokuły,
• kalafior,
• kapusta,
• groch,
• szpinak,
• kopr,
• papryka,
• brukselka,
• cykoria,
• truskawki czy morele.

Związki siarki znajdujące się w naszym organizmie nie są toksyczne i trudno mówić o przedawkowaniu tego pierwiastka. Jest on w większości wydalany z moczem, więc ryzyko zatrucia zbyt dużym stężeniem jest znikome.

Suplement MSM Siarka możesz kupić w Diagnostyka Łomianki

Sód ważny dla serca

Sód (Na), wbrew obiegowym opiniom – to pierwiastek niezbędny do życia. Jest to makroelement, pełniący w naszym organizmie funkcję elektrolitu.

Dzięki prawidłowemu stężeniu sodu, potasu i chloru możliwe jest niezakłócone powstawanie impulsów nerwowych, a co za tym idzie sprawna praca mięśni i układu nerwowego. Utrzymana zostaje także równowaga kwasowo-zasadowa.

Nadmiar sodu usuwany jest wraz z moczem. Ale gdy nie nawadniamy się dostatecznie, a tym samym rzadko wydalamy mocz, zwiększamy ryzyko przedawkowania sodu.

Konsekwencją niedoboru sodu (hiponatremii) jest powracający ból głowy, a poza tym obniżone ciśnienie krwi, znużenie, brak apetytu czy kłopoty z koncentracją. Hiponatremia objawia się również upośledzeniem orientacji, wymiotami, skurczami mięśni, zaburzeniami oddychania, a w ekstremalnych przypadkach może prowadzić nawet do śmierci.

Znacznie częściej mamy do czynienia z nadmiarem sodu w organizmie.

Hipernatremia prowadzi przede wszystkim do nadciśnienia tętniczego. Poza nim należy jeszcze wspomnieć o ryzyku upośledzenia pracy serca, rozwoju kamieni nerkowych czy nawet nowotworu żołądka.

Sód, a konkretnie chlorek sodu zawarty w soli kuchennej, znajduje się w większości produktów spożywczych.

Chlorek sodu w przyrodzie występuje m.in. jako halit. Stanowi podstawowy składnik soli kuchennej.

Miedź – czego jeszcze nie wiemy?

Miedź (Cu) jest też bardzo istotna dla naszego organizmu. Mikroelement ten zwalcza bakterie, hamuje namnażanie się wolnych rodników, czyli de facto chroni przed rakiem. Bierze udział w syntezie kilkunastu białek.

Miedź przede wszystkim zapewnia sprawną pracę serca i uczestniczy, wraz z żelazem, w transporcie tlenu po całym organizmie. Potrzebna jest do budowy naczyń krwionośnych oraz bierze udział w produkcji czerwonych krwinek. Od niej zależy działanie układu nerwowego, ponieważ wpływa na aktywność neuroprzekaźników i usprawnia pracę mózgu.

Miedź pomaga chronić odporność i zapobiegać osteoporozie.

Niedobór miedzi może powodować problemy z koncentracją, przyczyniać się do obniżenia zdolności zapamiętywania, zmniejszonej odporności, pogarszającego się stanu skóry i włosów czy upośledzenia procesu oddychania komórkowego (tzw. niedokrwistość). Inne symptomy braku wystarczającej ilości miedzi w organizmie to zaburzenia pracy serca, brak łaknienia, częste drętwienie i mrowienie kończyn czy łamliwość paznokci.

Miedź wzmacnia też naczynia krwionośne, więc przy jej niedoborze często dochodzi do pęknięć w ich strukturze i pojawienia się „pajączków”. W nadmiarze miedź odkłada się w neuronach i uszkadza je, prowadząc tym samym do niebezpiecznych zaburzeń psychicznych, kiepskiego nastroju, lęków, smutku, zdenerwowania. Ale może też przerodzić się w depresję lub prowadzić do zaburzeń świadomości i postrzegania.

Miedź znajdziemy w produktach zbożowych, w ziarnach słonecznika, soi i innych roślinach strączkowych oraz w orzechach laskowych i włoskich, żółtym serze, wątróbce, rybach skorupiakach, ziemniakach, pomidorach, zielonych warzywach liściastych, czosnki, grzybach czy suszonych owocach.

Selen dba o potencję i prawidłowy rozwój płodu

Selen (Se), to pierwiastek śladowy, ale ważny dla naszego organizmu. Przeciwdziała rozwojowi nowotworów, dba o potencję i prawidłowy rozwój płodu, wspiera pracę tarczycy, pomaga walczyć z infekcjami grzybiczymi, wirusowymi i bakteryjnymi, łagodzi stany zapalne.

Ma duże znaczenie w detoksykacji organizmu i zmniejszają ryzyko półpaśca oraz opryszczki. Jak wykazały liczne badania, może chronić ludzki organizm przez różnymi rodzajami nowotworów.

Bogatym źródłem selenu jest mięso (tu na pierwszym miejscu drób), jaja, ryby, skorupiaki, podroby, czosnek, cebula, kiełki, ziarna, otręby, brązowy ryż, drożdże oraz orzechy, szczególnie brazylijskie.

Przy permanentnym niedoborze selenu może dojść do niewydolności serca, obniżenia odporności, zwiększenia ryzyka chorób nowotworowych czy dysfunkcji w pracy tarczycy.

Niedobór powoduje także osłabienie organizmu, zmęczenie, częstsze infekcje spowodowane spadkiem odporności, zmniejszenie popędu seksualnego, a nawet niepłodność u mężczyzn czy nieprawidłowy rozwój płodu. Przedawkowanie selenu jest równie niebezpieczne.

Długo utrzymująca się zbyt wysoka dawka selenu może wręcz przybliżyć ryzyko zachorowania na nowotwór. Może też doprowadzić do niedoczynności tarczycy, pojawienia się problemów sercowo-naczyniowych oraz wystąpienia cukrzycy typu 2.

Mangan poprawia libido oraz pamięć

Mangan (Mn), mimo iż jest pierwiastkiem śladowym, należy do mikroelementów niezbędnych człowiekowi do życia. Dzięki niemu możliwe jest właściwe funkcjonowanie układów: płciowego, nerwowego, kostnego i krwionośnego.

Mangan wspomaga usuwanie zbędnych produktów przemiany materii oraz przyśpiesza syntezę cholesterolu. Ma niebanalny wpływ na sprawne funkcjonowanie mózgu i całego układu nerwowego.

Mangan wpływa korzystnie na pracę mięśni, ma kluczowe znaczenie dla procesu mineralizacji kości. Stanowi także jeden z czynników obronnych przed wolnymi rodnikami. Pierwiastek ten poprawia libido oraz płodność. Warunkuje prawidłowe kształtowanie się narządu słuchu u płodu.

Bogate w są produkty pełnoziarniste, takie jak razowe pieczywo, makarony czy brązowy ryż, nasiona warzyw strączkowych, buraki, groszek, jarmuż i szpinak, orzechy – laskowe, włoskie, ziemne; oraz czarna i zielona herbata, kawa, awokado i suszone owoce.

Ewentualny niedobór manganu skutkuje ogólnym osłabieniem, powoduje bóle w obrębie stawów i sprawia, że zaburzone zostaje wchłanianie minerałów oraz witamin. W skrajnych przypadkach może spowodować nawet niepłodność.

Z kolei, gdy manganu w organizmie jest za dużo, dochodzi do zaburzeń w przyswajaniu innych mikro i makroelementów, głównie żelaza, miedzi, cynku wapnia oraz magnezu. Mogą pojawić się problemy ze strony układu nerwowego – obniża się nastrój, zaczynamy być drażliwi i odczuwać bezpodstawny lęk.

Na szczęście przedawkowanie manganu zdarza się stosunkowo rzadko.

Kobalt warunkuje prawidłową pracę układu krwionośnego oraz nerwowego

Kobalt (Co) to pierwiastek, który osobno nie ma tak dużego wpływu na zdrowie, ale kiedy z współistnieje z kobalaminą, czyli witaminą B12 ma wpływ na wiele procesów życiowych. W połączeniu z witaminą B12 warunkuje prawidłową pracę układu krwionośnego oraz nerwowego.

Pomaga w utrzymaniu dobrego samopoczucia i pobudza apetyt. Wszelkie konsekwencje związane z niedoborem kobaltu są równoznaczne z niedoborem witaminy B12.

Przewlekły niedobór kobaltu, a więc i kobalaminy, skutkuje niedokrwistością megaloblastyczną (złośliwą) – chorobą rzadką i pojawiającą się z reguły po latach występowania deficytu witaminy B12 w organizmie.

Ponadto z deficytem kobaltu wiążą się takie objawy jak zwiększona drażliwość, wahania nastrojów, stany lękowe i depresyjne, ciągłe zmęczenie, bladość skóry, zawroty głowy, drętwienie i mrowienie kończyn, utrata wagi, biegunki, nietrzymanie moczu, zaburzenia snu, apatia, spłycenie oddechu czy niewydolność serca, a nawet urojenia.

W sytuacji kiedy kobalt zostaje przedawkowany, może nastąpić nadprodukcja erytrocytów, co zagraża sercu. Negatywnie wpływa również na pracę tarczycy oraz na syntezę komórek szpiku kostnego. Może powodować mdłości.

Kobaltu, jak kobalaminy należy szukać w mięsie wołowym, drobiu, wieprzowinie i cielęcinie, rybach, owocach morza, wędlinach, jajach, serach i mleku.

Molibden ma znaczenie dla prawidłowego rozwoju i funkcjonowania

Molibden (Mo) choć jest pierwiastkiem śladowym, ma duże znaczenie dla prawidłowego rozwoju i funkcjonowania. Umożliwia przyswojenie żelaza, a co za tym idzie chroni przed niedokrwistością. Potrzebujemy go, by komórki naszego ciała prawidłowo przyswajały cukry, tłuszcze i białka.

Dzięki molibdenowi możliwy jest właściwy metabolizm puryn, co chroni przed zachorowaniem na dnę moczanową. Poza tym mikroelement ten wpływa na stan tkanki kostnej i zębów, wspomaga wzrost w okresie dojrzewania, pomaga oczyszczać organizm z toksycznych substancji i wzmacnia system odpornościowy oraz potencję.

Niedobór molibdenu niesie ze sobą szereg przykrych objawów. Może pojawić się tachykardia, często dopadają nas bóle głowy i wymioty, a nawet zaczynamy mieć problemy z widzeniem po zmroku. Osłabia się odporność organizmu, zwiększa ryzyko wystąpienia próchnicy, a nasze komórki ulegają procesowi przedwczesnego starzenia się. Ponadto zaczynają nam wypadać włosy, pogarsza się stan skóry.

Mężczyźni z niedoborem tego pierwiastka są obarczeni większym ryzykiem wystąpienia impotencji. Brak molibdenu oznacza niewystarczającą przyswajalność żelaza, co może doprowadzić do anemii.

Trudno o przedawkowanie molibdenu.

W przypadku niedoboru zaczynamy odczuwać bóle i obrzęki stawów. Mogą wystąpić zaburzenia w metabolizmie wapnia i fluoru.

Paradoksalnie, niedobór molibdenu, jak nadmiar, zakłóca równowagę w przyswajaniu żelaza oraz miedzi.

Molibden znajdziemy w roślinach strączkowych, na przykład w grochu i fasoli. Znajduje się też w czerwonej kapuście, zielonych liściach warzyw, ryżu, kaszy gryczanej, pełnym ziarnie, mięsie (wołowina, podroby), nabiale, jajach, drożdżach i owocach.

Fluor – zabójca czy dobroczyńca?

Fluor jest pierwiastkiem niezbędnym do życia, a przede wszystkim dla zdrowia naszych zębów. Zapewnia twardość szkliwu zębów, dzięki czemu chroni je przed powstawaniem próchnicy. Ma pozytywny wpływ na odnowę tkanki kostnej.

Bardzo łatwo jednak o jego przedawkowanie – a to zdaje się mieć o wiele gorsze konsekwencje, niż niedobór fluoru. Stan przedawkowania fluoru prowadzi do fluorozy, która objawia się odbarwieniem i pękaniem szkliwa.

Fluoroza kości objawia się między innymi usztywnieniem kręgosłupa oraz kruchością kości. Fluor nasila objawy trądziku, kiedy po przedawkowaniu jest wydalany przez skórę, a dokładnie przez gruczoły potowe i łojowe.

Zbyt wysoka podaż tego pierwiastka może spowodować niedoczynność tarczycy, zaburzenia pracy trzustki i nadnerczy oraz stany zapalne wątroby.

Fluor blokuje absorpcję magnezu z pożywienia, a nade wszystko osłabia układ kostny przez wypieranie z niego wapnia, co może prowadzić do osteoporozy i innych schorzeń związanych z odwapnieniem kości.

Fluor w nadmiarze kumuluje się bowiem głównie w kościach, zębach i skórze. Odkładając się w tych miejscach wyrządza olbrzymie szkody. Niedobór tego mikroelementu rzadko nam zagraża.

Fluor znajduje się głównie w rybach i herbacie. Zawierają go także

• mięso,
• sery podpuszczkowe,
• produkty zbożowe,
• mleko
• oraz warzywa: fasola, szpinak, sałata.

Podstawowym źródłem fluoru spośród produktów żywieniowych pozostaje jednak w dalszym ciągu woda pitna.